കഥ ഇങ്ങിനെ..
ആടിനെ മേയ്ക്കുന്ന മണി ഒരു കലീബക്ക് ഭക്ഷണം നല്‍കി.കലീബ ഒരു അത്തിപ്പഴക്കുരു കൊടുത്തു.അത്തിപ്പഴം തിന്നാന്‍ വരുന്ന തത്തയില്‍ നിന്നും ഒരു സമ്മാനം ലഭിക്കുമെന്നും പറഞ്ഞു.തത്തയെ പിടിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു തൂവല്‍ ലഭിച്ചു.കണ്ണുകാണാത്ത പാത്തുവിനോട് തത്ത സംസാരിച്ചു. മരുത്വാമലയിലെ ഇരുള്‍ എന്ന മൂലികയുടെ നീര്‍ കണ്ണില്‍ ഒഴിച്ചാല്‍ കാഴ്ച്ച കിട്ടുമെന്നും പട്ടണത്തിലെ തട്ടാന് ആ മരുന്നിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമെന്നും തത്ത പറഞ്ഞു. മണി പട്ടണത്തിലേക്ക് പോയി.വഴിയില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയ കള്ളന്മാരെ പിന്തുടര്‍ന്നു കൊണ്ട് പട്ടണത്തിലുള്ള ഒരു വീട്ടിലെത്തി.ആ വീട്ടുകാരെ കവര്‍ച്ചക്കാരില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ചു.ഒടുവില്‍ അവന്‍ തട്ടാനെ കണ്ടെത്തി.ഒരു പെരുങ്കള്ളന്റെ മുന്നിലേക്ക് തട്ടാന് അവനെ കൊണ്ടുപോയി.കള്ളന്‍ ഒരു ശോലമൂപ്പനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.തട്ടാനേയും കള്ളനെയും പോലീസുകാര്‍ക്ക്‌ കാണിച്ചു കൊടുത്തശേഷം അവന്‍ ആ മൂപ്പനെ തേടി യാത്ര തുടര്‍ന്നു.ഒരു മുത്തശ്ശി അവനെ വിഷഹാരിയായ തന്റെ സഹോദരന്റെ അടുത്തെത്തിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആശിര്‍വാദത്തോടെ അവന്‍ ശോലമൂപ്പനെ കണ്ടെത്തി. അയാള്‍ അവനെ മരുത്വാമലയില്‍ എത്തിച്ചു. തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക..
9 അഭിപ്രായങ്ങള്‍
നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഒരഴുക്കു ചാലിന്റെ
ആഴം പോലും
കാണില്ലെന്ന്.
നല്ല കവിത
ഇക്കാ നന്നായി ...
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂith enteyum athma nombaramanu keralam engane nannakum...,,
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂശരി
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഅളക്കാന് പറ്റാത്തത് സ്നേഹം മാത്രം!!
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂനമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഒരഴുക്കു ചാലിന്റെ
ആഴം പോലും
കാണില്ലെന്ന്.
തിരിച്ചറിവ് ...
നമുക്കിടയിലുള്ളത്
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഎത്ര വലിയൊരു
കടലിന്റെ
വഴിദൂരം
നല്ല ഭാവന്
അടുക്കുമ്പോഴാണ് ചില അടുപ്പക്കാർക്ക് നമ്മളിൽ നിന്നുള്ള അകലം മനസിലാകുക. അങ്ങനെയുമില്ലേ? കവിത ഇഷ്ടമായി. ആശംസകൾ!
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഅതെ, സ്നേഹബന്ധങ്ങൾക്ക്‌ അകലമില്ല - തീരെ. അകല്ച്ചയുള്ളിടത് അതുണ്ടാവില്ല! ബിംബാത്മകമായ അവതരണം.
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂനന്നായിരിക്കുന്നു, സർ.